Zuid-Nederlands kampioenschap voor jeugd tot 12 jaar

Zaterdag 22 oktober verzamelen zich weer 300 kinderen met ouders en vaak ook de grootouders in de vaste sporthal te Gilze.

Podium-002.jpg

Toen we uiteindelijk draaiden, werd het weer een geweldige dag. Goed judo, lekkere sfeer en weer heel veel volwassen mensen om al die kinderen in de gaten te houden, te begeleiden, ter vertellen hoe goed ze waren, of hoe geweldig ze hun best hebben gedaan.
Kijk hier voor de foto’s

Sport, zoals sport moet zijn en de kinderen hebben al spelend, want zo warmen ze zich op, waarschijnlijk, niks mee gekregen van de problemen, die de volwassen mensen in de aanloop wel hadden.

Deze keer was er, voor het eerst in vijftig jaar, een probleem met het vinden van voldoende vrijwilligers. Zaterdag wordt steeds meer een werkdag, of een dag om zelf te sporten, maar er blijven gewoon veel handjes nodig op zo’n wedstrijddag. Het was deze keer zo lastig, dat er een oproep via facebook werd gedaan en clubs werden gebeld of ze echt niet iemand konden vinden, die zou kunnen helpen. Uiteindelijk konden we, met minimale bezetting, wel draaien, maar een plasje plegen werd voor sommige medewerkers al een probleem, want vervanging was er gewoon niet.

De oproep geldt dus nog steeds, want ook voor het Sinterklaastoernooi wordt het waarschijnlijk weer erg krap en eigenlijk willen we op een dag als vandaag drie wegingen, want dan wordt de druk op de krappe tribune, de kantine en de parkeerplaats wat kleiner. We hebben daarvoor maar drie extra mensen nodig. Die waren nu echt niet te vinden.

Verder zijn er wat functieverschuivingen binnen we wedstrijdorganisatie en was dit de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen. Die combinatie  geeft soms wat ruis. Zo kwam er deze keer een berichtje aan de mattenploeg, dat ze wel een half uurtje later konden komen. Dat kon dus niet. Zeker niet, omdat er, in de loop van de zomer, allerlei spullen voor de mattenkarren terecht waren gekomen, die niet zomaar even aan de kant geschoven konden worden. De mattenploeg bestaat vandaag uit 4 personen, ook te krap. Gevolg: deuren die dicht blijven, gangen die vol lopen en mensen die gaan mopperen.

De mensen die normaal bij de deur staan waren druk met gaatjes vullen bij de wegingen en met andere dingen en dus werd op een bepaald moment besloten om de kinderen maar vast de zaal in te laten. De volwassen mensen mochten even wachten, tot degene die verantwoordelijk voor de toegang zijn er waren. Daar was niet heel veel begrip voor. Toch bleek in de loop van de dag dat er weer heel veel mensen in de zaal rondliepen die er niet horen. Dat mensen dat willen is begrijpelijk, maar het werkt niet als elke club met 2 deelnemers, met 2 begeleiders en een fotograaf de weinige banken gaat bezetten.

De weging van de jongens liep uit. Een gewichtsklasse is 10% van het gewicht. We hebben daarom 10 kilo tussen -90 en -100 en maar 2 kilo bij -18 en -20. Voor ouders is het lastig om in te schatten wat hun kind 2 maanden later zal wegen en dus zijn er altijd veel overschrijvingen bij kinderen. Ze wegen gewoon, wat ze wegen, maar ze moeten dus wel in de klasse terecht komen waar ze horen. Met pen en papier is dat veel werk en daarom zit er altijd minstens een half uur tussen wegen en beginnen en is dat meestal nog te krap. Met een computerprogramma kan het veel sneller, maar er hoeft maar bij een kind, een tikfout gemaakt te worden en 16 ipv 36 te worden getikt en de boel loopt vast.

We hebben dus een nieuw computerprogramma.  Dat wordt iets geweldigs en gaat ons bovendien veel werk besparen. Bondslidmaatschap wordt voor de wedstrijd gecontroleerd. De weging gaat veel sneller verlopen. Judoka’s kunnen zien wat ze vorig jaar op hetzelfde toernooi hebben gedaan en ze kunnen hun hele sportloopbaan, op een bepaald moment, terug zien. Ouders kunnen de wedstrijden digitaal volgen en ongeveer zien, wanneer hun kind weer aan de beurt is en op welke mat en nog veel meer andere voordelen.

Dit geweldige programma had vandaag nog last van kinderziektes en dat kostte drie kwartier en die tijd haal je de rest van de dag niet meer in. ’s Middags liep het dus weer vast in de gang, want ook medewerkers willen even een broodje.

Heel spannend werd het met de EHBO. Je mag geen sportwedstrijd houden zonder die bekwame mensen en toch zijn het tegelijk de mensen, die vaak de minste waardering krijgen. Als ze er niet zijn, communicatiefoutje, dan komt de waardering ineens wel. Niemand te bereiken van onze vaste club, niemand met het juiste telefoonnummer bij de hand en degene die dat wel heeft was ook niet te bereiken. U snapt wel ongeveer hoe dat is gegaan. Al snel kwamen er mensen, die zeiden: ik heb een verlopen diploma, maar traantjes en pleisters red ik en waren er ook mensen die zeiden: ik heb mijn diploma en ben begeleider. Ik spring bij, als het nodig is. Er kwam ergens verbandmateriaal vandaan en later nog meer en toen waren er ineens twee ouders, die zeiden: wij regelen het vandaag wel. We zijn medisch geschoold en vinden het leuk om te doen. Meneer en mevrouw  Minnaar jullie zijn onze helden van de dag. We konden ons geen betere ploeg wensen en hopelijk hebben we met heel veel koffie en dankjewels bewezen, dat we nu echt beseffen hoe belangrijk een goede Ehbo-ploeg is.